Przed lekturą niniejszego komentarza ‑ dla pełnego zrozumienia przedstawianych w nim zagadnień ‑ możesz również zapoznać się z innymi wpisami:
• interwały muzyczne
• trójdźwięki durowe i molowe

• INTERWAŁY (pojedyncze, proste, harmoniczne, środkowy rejestr) [#6]
• INTERWAŁY (pojedyncze, proste, harmoniczne, niski rejestr) [#8]
• INTERWAŁY (pojedyncze, proste, harmoniczne, wszystkie rejestry) [#9]

Interwały, stanowiące muzyczną miarę odległości pomiędzy dźwiękami, mają zastosowanie nie tylko w odniesieniu do struktur melodycznych (a więc takich, których istota sprowadza się do ich następstwa w czasie), ale również konstrukcji harmonicznych. Mogą to być różnego rodzaju współbrzmienia ‑ od prostych dwudźwięków do złożonych wielodźwięków, których budowa oraz unikalna charakterystyka brzmieniowa wyznaczane są przez odległości występujące pomiędzy poszczególnymi składnikami. Na przykład: jeżeli zbudujemy współbrzmienie składające się z trzech składników, przy czym środkowy będzie oddalony od dolnego o tercję wielką, a górny od środkowego o tercję małą, to zawsze ‑ niezależnie od wysokości tego najniższego ‑ uzyskamy trójdźwięk durowy.

Ćwiczenie umiejętności określania interwałów powinno stać się rutynową czynnością na początkowym etapie nauki ‑ aż do momentu osiągnięcia maksymalnej sprawności. Prawidłowe identyfikowanie interwałów porównać można do znajomości liter alfabetu ‑ to na tych elementarnych strukturach, zarówno w wymiarze melodycznym, jak i harmonicznym, opierają się bardziej skomplikowane konstrukcje. Docelowo należy dążyć do tego, aby określać interwały w oparciu o ich charakterystyczne brzmienie, bez konieczności powtarzania głosem obu dźwięków. Niemniej jednak na początkowym etapie powtarzanie to może stanowić istotne ułatwienie i dodatkowy element ćwiczenia. Kontrolę prawidłowości powtarzania dźwięków interwału zapewnia dodatkowa funkcja aplikacji umożliwiająca, po udzieleniu odpowiedzi lub po uzyskaniu podpowiedzi, odtworzenie interwału melodycznie, zarówno w górę, jak i w dół (przełączanie pomiędzy trybami odtwarzania odbywa się przy pomocy niebieskiej ikony ‑ ￭ / ▲ / ▼ ‑ znajdującej się poniżej obszaru punktacji). Wraz z przyrostem sprawności można próbować powtarzania dźwięków w myśli, kształtując w ten sposób wyobraźnię muzyczną, by z czasem w całości zrezygnować z tej konieczności.

Wspomnianemu rozpoznawaniu interwałów w oparciu o ich brzmienie może służyć prosta technika, polegająca na zastosowaniu dedukcji i eliminacji. Jej teoretyczną podstawę stanowi podział interwałów na konsonanse (zgodnie brzmiące) i dysonanse (brzmiące niezgodnie, tworzące napięcie wymagające rozwiązania). Zaklasyfikowanie odbieranego interwału do jednej z tych grup i ogólna ocena odległości pozwala w znaczący sposób zmniejszyć liczbę potencjalnych prawidłowych odpowiedzi, np. konsonans utworzony przez dwa dźwięki różnej wysokości pozostające w stosunkowo niewielkiej odległości to zapewne tercja (mała lub wielka), kwarta czysta, ewentualnie kwinta czysta. Dodatkowo, można próbować stwierdzić, do której grupy konsonansów zalicza się interwał ‑ doskonałych (brzmienie "puste", stopliwe ‑ interwały czyste: pryma, kwarta, kwinta, oktawa), czy niedoskonałych (tercje i seksty ‑ małe i wielkie).